Mijn knie begeeft het

De val van het trapje (dag 1)

Het is zondag 18 augustus om 18:15. Het zijn maar 3 treetjes, maar na een glijpartij met mijn prothese been links kom ik met een ongelukkige val met gebogen knie rechts op mijn “gezonde” been. Heftige pijnscheut aan mijn rechterknie, denk ik eerst mijn verschuiving van mijn patella. Maar mijn volledig gebogen knie zit mijn knieschijf nog netjes op zijn plek. De pijn is volledig weg. Ik voel rond de knie. Een dikke geul boven de knieschijf en een bobbel daar weer boven. Ik ben bang dat ik mijn “goede” been een stukje in waarde heb teruggebracht.

Het moet een quadricepsruptuur zijn. Dan maar even broer Jan in Veldhoven gebeld. “Ja, je hebt het zelfde als pa, die had een ruptuur van beide knieën.” Proberen of je direct kan naar de SEH. De huisartsenpost gebeld. “Hallo, ik ben Hans van Mourik, fysiotherapeut en gevallen op een geflecteerde knie onder 100% belasting. Ik vrees een quadricepsruptuur boven de patella van mijn rechter knie. Moet ik naar u komen of kan ik gelijk door naar de SEH” . De assistente van de huisartsenpost (HAP) “kunt u het uitleggen in het Nederlands” Mijn broek zakt al af, maar ik heb een afspraak met ………….de huisartsenpost !

Siebren en vriend komen met de auto om mij naar de HAP te brengen. Met prothese en rechterbeen in volledig gestrekt extensie kan ik uitstekend lopen. Om 18:40 op de HAP na wachten ben ik om 19:30 aan de beurt. De HAP arts staat vertwijfeld te kijken naar mijn knie. Schudt wat met het hoofd. Loopt weg, komt weer terug en loopt weer weg.  Een brief gemaakt – we moeten immers verwijzen – naar de SEH.

Het is 19:50 en de arts ontvangt mij na een tijdje zitten in de wachtkamer in de behandelkamer. Intake – waar de belangrijkste vraag je bent nergens allergisch voor – mij steeds blijft achtervolgen die avond. Wat is er gebeurd….. ik vertel het verhaal. Het is een gescheurde spier/pees. Dat had ik dan ook zelf al goed vastgesteld. “Ik denk”, zegt de SEH arts, “dat we daar vanavond niets aan doen”. “Nou”, zeg ik, “het is mijn laatste -goede- been”. Ik denk daarbij – ‘wachten, ik dacht van niet’ . Daarnaast als de slager een biefstukje doormidden snijdt is er naar een paar uur weinig meer te hechten. Die stukjes trekken zich dan terug. Actie gewenst.

Dan eerst maar de radioloog van dienst oproepen. Met rolstoel naar de Röntgenafdeling. Echo gemaakt en een gat van 2,7 cm. Het bewijs is geleverd, mediaal en lateraal (links en rechts) van de geul zitten nog twee smalle flarden.

Terug op de SEH afdeling. Personeel is bijzonder betrokken en begaan met mijn been. Inmiddels is bekend dat Orthopeed Frank van Oosterhout er aan komt. Of ik een bijzondere band heb met de arts. Ik ben fysiotherapeut maar dat is dan ook een zuiver zakelijk contact. Ik geef aan, “ik niet zozeer, maar mijn broer wel”. Na korte kennismaking is het verhaal duidelijk. Voor het meeste succes moet de operatie zo snel gebeuren. Omdat het linker onderbeen al geamputeerd is moeten we redden wat er te redden valt van het rechterbeen.

Wanneer voor het laatst gegeten en gedronken. “Dat was rond 17.00, 5 stukjes stokbroodje met Franse kaas. Dan gaan we alles in orde maken, zegt de arts. Hartfilmpje, bloeddruk en bloedafname. Alles blijkt goed. Snel nog even een X-foto van de knieschijf of deze niet gebroken is. Inmiddels is Marjan, Gerben en Harmen komen kijken met een tas hans_zh180813met onderbroeken en shirts. Om 22:40 naar de operatiekamers. Ik krijg een spinaal anesthesie (ruggenprik), zonder roesje. Ik wil dat wel meemaken. Als het zou kunnen had ik graag meegewerkt. Maar dan lijk ik weer teveel op Strikwerda, de chirurg die zijn eigen knie opereerde. Ik blijf maar rustig liggen 😉 . Mijn gevoel uit de benen is weggetrokken. Behalve het gevoel van mijn geamputeerde been. Daar voel ik mijn tenen, pijnlijke plekken van 36 jaar geleden heel duidelijk. Het is verder niet pijnlijk, maar ik voel het.

Om 23:00 lig ik op de operatie tafel. Cardio aangesloten, mijn hart klopt met regelmaat. Radio aan. Mijn voet en been zijn operatieklaar gemaakt. Het bestek (de instrumenten) liggen klaar. Inmiddels is Orthopeed Elian Uitterlinden aan tafel geschoven en samen met Frank van Oosterhout beginnen ze de missie; reconstructie van de quadricepspees aan de patella met stevig hechtdraad.

Zo heb je niets en zo heb je een kamer van in het Zorghotel Gorinchem.

Ik krijg het koud. Ik onderga de operatie rustig ik heb er wel vertrouwen in dat dit team  van Oosterhout / Uitterlinden er wel iets moois van klussen. Begin nu wel wat te rillen, maar ik lig ook wel in een onmogelijke positie. Als een gekruisigde lig ik op tafel tot mijn navel voel ik wat, daaronder is het weg. De assistent anaesthesist sluit het dekentje aan op de verwarming. Lekker warm is het, maar niet voor lang. De stoom komt uit mijn oren. “Als het te heet is moet je het zeggen hoor”, maar ik ben vol aandacht van de tussenrapportage. Ik haal een keer diep adem, de signalering stop. “O, jee”, denk ik,”mijn hart stopt”. Met een verhoogd tuut, tuut, tuut loopt alles weer. Hechten, boren, binden, sluiten de stappen heb ik allemaal mee gemaakt. Met het sluiten van de laatste laag krijg ik het gevoel of de haartjes geëpileerd worden.

Om 00:15 was het klusje door het operatieteam geklaard. Voel mij net een topsporter, nu is been_hanshet wel een probleem, waar je de spieren snel moet hechten haast is geboden. Lig beetje bij te komen, maar heb geen pijn. Krijg een morfine pompje, voor het geval dat het wel mocht komen. De verpleegkundige op afdeling 4 west ontvangt mij. Ze komt regelmatig kijken en geeft aan dat ik wel moet bellen als er wat is. Maar er valt weinig te bellen. Straks komen de collega fysiotherapeuten… om mij uit bed te helpen. Ik kijk er naar uit. Ik druk nog een aantal keren op het morfine pompje en ga maar wat slapen.