Ik ben niet gewend om via de achterdeur te vertrekken als ik netjes voor aanbel.

hans_wptBas Eenhoorn zijn periode als voorzitter van het KNGF loopt af in 2012. Reden te meer om een nieuwe kandidaat te zoeken. Het KNGF heeft dat breed uitgezet. Voorzitter van het KNGF wordt je niet zo maar, daar moet je wel wat voor doen. Een campagne is er voor opgezet.
Ik geef openlijk toe, ik heb gesolliciteerd. De reden: Vanaf het 1987 ben ik lid van het KNGF. De betrokkenheid is groot mede als voormalig regionaal bestuurslid. In deze periode heb ik meegewerkt aan de opbouw van het KNGF. Fusies, omvormingen, veranderingen ik heb het eigenlijk allemaal meegemaakt. In de periode na 2002 was mijn betrokkenheid op afstand voor sommige medewerkers confronterend. Problemen als het moet wil ik niet uit de weg gaan om gezamenlijk tot een oplossing te komen. Met alles wat ik binnen de vereniging had meegemaakt was deze functie een uitdaging voor mij. De sollicitatie was de deur uit en we zaten met spanning te wachten.
Vandaag 22 augustus, ben ik door het bureau dat namens het KNGF een Partner in executive search gespecialiseerd is benaderd. Zij hebben mij meegedeeld dat ze mij niet meer zien als kandidaat. “Ondanks mijn brede bestuurlijk ervaring scoor ik met Haagse belangenbehartiging – vergeleken met andere kandidaten – laag. Een selectiegesprek was derhalve verder niet nodig” aldus het bureau.
Teleurstelling versus kansen
Uiteraard is het ontvangen van zo’n bericht niet leuk. Dat ik de job niet krijg als voorzitter is voor mij nog niet eens zo belangrijk. Het is meer de manier waarop zo’n selectie heeft plaatsgevonden. Alvorens ik mijzelf aan de leden had kunnen presenteren is wegens gemis aan ” vrinden in de politiek” een prioriteit ten opzichte van belangen die je kunt tonen aan de leden. Ik ben mij als fysiotherapeut terdege bewust van de nood van mijn collega’s . Helaas daar is geen ruimte voor.
Het is niet de eerste keer dat ik om “politieke redenen” wordt afgewezen. In 2006 heb ik gesolliciteerd bij een patiëntenkoepel. De organisatie is daarna veelvuldig gewaarschuwd voor het eenzijdige pad dat men ging bewandelen. Politieke klimaat ging veranderen en ook de patiëntenkoepel staat nu aan de rand van faillissement. Echter de gewonnen kandidaat had zo’n kennis van de Haagse belangenbehartiging, maar is uiteindelijk niet geslaagd in zijn missie en stil vertrokken.
Ik ben er van overtuigd dat het management / bestuur KNGF zich te veel de oren laat hangen naar een gunstig politiek karakter, althans een kandidaat die dat wel zou kunnen verrichten vanwege zijn contacten . Ik ben er van overtuigd dat (als het je politieke vrienden zijn) je minder doortastend bent voor een beroepsgroep als fysiotherapeuten. Wij zouden wel wat harder mogen opkomen voor onze eigen beroepsgroep. Als leden mij daarvoor zouden willen inzetten ben ik alsnog beschikbaar.
Ik wil niet via de achterdeuren vertrekken zonder dat leden kennis nemen van mijn beweegredenen voorzitter te worden. Elk nadeel heeft zijn voordeel – zoals het er nu voor staat heb ik nu weer alle tijd voor andere zaken.

Vriendelijke Groet,
Hans van Mourik

Laat blinden voor mij praten, laat doven voor mij zien.

De bezuinigingen trekken door patiëntenland.  Protesteren gaat echt niet helpen. Deze regering trekt zich daar niets van aan; we moeten van de staatsschuld af. De VS is een slecht voorbeeld, die kant moeten wij als Nederland niet op.

Dit kabinet wil wildgroei stoppen.

Als voorbeeld: Nederland telt 850.000 mensen met diabetes, waarvan slechts 59.687 (=7%)  lid is van Diabetesvereniging Nederland (DVN).  93 % leunt op 7% leden. De vereniging kent 93% van de diabeten niet.  Een deel daarvan loopt de kans geamputeerd te worden.  Nederland telt ongeveer 35.000 amputees, een deel daarvan is tgv diabetes. Slechts 750 (=2,1%)  is lid van een vereniging.  Het kabinet heeft geld voor samenwerking. Zoals het er nu uitziet heeft niemand daar trek in.  Iedere patiëntenorganisatie vecht voor zijn eigen toko. Middelgrote organisaties moet je sparen vinden deze organisaties,  de kleintjes moeten verdwijnen. Je zult een zeldzame aandoening hebben met amper 200 patiënten. Dan tel je dus in deze maatschappij niet meer mee. Waar kun je nog naar toe?

Vangnet voor patiënten.
Patiëntenbelangen laten vertegenwoordigen door één organisatie ongeacht welke aandoening je hebt is een oplossing. De huidige patiëntenorganisatie (diabetes, amputees, darmproblemen, heupprothese, etc.) gedijen als “specialisten”, ze regelen en verzamelen de individuele patiëntenbelangen. Mogelijkheden te over als je maar wilt.

Deuk in een pakje boter
Je kunt inmiddels ziek worden van de hokjesgeest voor aandoeningen. Voor sommige aandoeningen zijn 6 organisaties, maar zijn niet in staat samen één vuist te maken,  laat staan een deuk in een pakje boter te bewerkstelligen. Het maakt mij niet uit wie in een organisatie mijn belangen vertegenwoordigd. Als het mensen zijn met kennis van zaken laat dan een blinde voor mij spreken en een dove mijn rechten en plichten lezen. We hebben één kabinet, één Tweede Kamer en wel 1001 patiëntenclubs. Wie komt nog op voor het belang van de patiënt?